Evrenin Melekleri'nden Uzay'a

Tanrı benim son insan olduğumu söylüyordu. Odamı bir gemiye çevirmemi ve her şeyden birer tane almamı... Her kitaptan birer tane alarak gemiyi doldurdum. Alamadığım albümler ve filmler için, geride bırakmış olacağım çocukluğumun mekanları ve bir daha asla tekrarlanmayacak bir takım güzel mi güzel şeyler için ilerde çok ağlayacaktım. Diğerleri içinse bir şeyler uyduracaktım.

Tüm yarınlar dahi silindi, sıfır zaman... ve ancak kitaplarla çiftleşip yepyeni kitaplar doğuruyordum.. Üretkenliğimin yarısı doğuştan yarısı sonradandı. Bir sürü kelimeyle dolu bir dünyada... Her kelime sadece kendisini bağırarak konuşuyordu. Hayat başkasının anlattığı bir hikaye olmaktan çıkmış takendisinin kendisini anlattığı bir hikaye olmuştu. Bundan sonra güneş tepedeyken gölge aranmayacak, Bundan sonra karadayken suya ihtiyaç duyulmayacak, bundan sonra ölüm diye bir şey olmayacaktı. Sonsuz yinelenen şeyler ve sonsuz bir katlanış... Bundan sonra yeterince mutsuzluk ve sırf bu yüzden 'alçak' bir huzur...